A Igrexa adúltera

Daquela, entre varios homes e mulleres, levaron diante de Xesús a un cardeal, e dicían:
"Mestre, atopamos a éste codiciando poderes, atesourando riquezas, impoñendo ritos e normas morais, desprezando aos pobres, desdeñando aos perseguidos, indiferente ás inxustizas do mundo; esta non é a Igrexa que queremos" - e levaban pedras na man para tirarllas.
Xesús, que escribía cun garabullo no chan, levantou a cabeza e dixo sereamente:
"Quen de vos non teña culpa en como anda esta Igrexa, que lle tire a primeira pedra".
Entón recuaron e, un a un, foron liscando, pois todos sabían das súas debilidades.
Xesús mirou para o cardeal, de xeonllos no chan, vestido de púrpura e cun enorme crucifixo dourado no peito, e lle dixo:
"¿Onde están os que te acusaban?"
"Todos marcharon, mestre" - respostou o cardeal.
E Xesús dixo: "Pois tampouco eu te acuso. Vai, e non peques máis".

Mulleres de Deus

Unha reportaxe interesante na que as mulleres teñen a palabra.

Repor- Mujeres de Dios

Alternativa á relixión?

Menuda decisión. O pícaro comeza a súa vida escolar, tres anos recén feitos, e vémonos elexindo entre a asignatura de relixión e unha imprecisa "alternativa á relixión". Esto nos obriga a posicionarnos sobre un tema que sempre discutimos desde unha cómoda terceira persoa.
No noso entorno, que os pais crentes apunten aos seus fillos na asignatura de relixión é un feito indiscutible. Incluso os non crentes o fan maioritariamente.
En tempos, lembro, na parroquia existía un grupo especial para os que daban ética no instituto. E logo fíxouse a obligatoriedade de apuntarse a relixión na escola para asistir á catequese. "Por coherencia" é o argumento. O pasado domingo, un sacerdote ao que teño en gran estima defendía a asignatura desde o púlpito, "porque os cristiáns debemos coñecer a nosa historia". Ademáis, suman uns cantos os amigos que son, ou foron, mestres de relixión. Todo esto pesa á hora de elixir.
É certo que na nosa vida de cristiáns, a nosa liberdade vese acurralada ás veces por condicionantes de diversa índole. A loita pola coherencia de vida é unha loita diaria. O que máis custa é cando esa loita se fai fronte á nosa propia Igrexa.
Nos sentamos un intre. ¿Que facemos?
A nosa idea é que non. Que a escola pública non é lugar para unha asignatura de relixión católica. Porque é pública, e polo tanto aconfesional e para todos. Cremos que aos pícaros debemos educalos na fe na casa e nas comunidades parroquiais. Para a historia, hai unha asignatura de historia. Para a fe, hai comunidades de crentes.
¡De cantas cousas se ten que espir a nosa Igrexa! Dalgún xeito, manter unha asignatura de relixión católica na escola pública nos parece manter á relixión nese estatus de idiosincrasia cultural que tanto dano fai ás veces ao evanxeo de Xesús.
¿Coherencia?. Marcamos "alternativa á relixión".