Estaba lendo o último número de Cristianismo y Justicia, onde José G. Faus escribe sobre o medo da Igrexa a Xesús. Gustoume ler de xeito tan ben fiado ideas das que temos falado tantas veces de xeito disperso, ao redor dun viño, andando pola rúa, moitas menos veces ao redor do altar. Desto último quero falar, por algo que comenta tamén Faus nese caderniño, unha vez máis dando forma a cousas que de seguro algunha vez falamos, pensamos ou sentimos, aínda sen poñerlle nome.
A liturxia. Tan cercana e tan lonxana. Tan de diario e tan inaccesible. A liturxia é o xeito que temos os homes de relacionarnos con Deus, de falarlle a Deus. En 20 séculos de cristianismo temos feitas moitas tonterías coa liturxia. Desde sacralizala, convertendo en fin o que era un medio, ata revestila da fastuosidade do poder. Pasando por unha exculturización, normativización, complicación que foron alonxando, enturbiando e empobrecendo a linguaxe coa que lle falamos a Deus, ata o punto de mecanizar a liturxia.
Ben sendo hora de repensar a liturxia. De renovar a liturxia. De humanizar a liturxia. De cotidiniazar a liturxia. A liturxia – parafraseando a Salvatore Quasimodo – ten que ser dun tempo e dun lugar; ten que enrraizar nunha realidade, nunha cultura, nunha xente, pois do contrario resultará – e resulta - alienante. Non debemos ter medo de Deus. Relacionémonos con el con normalidade: é o noso Pai. Non temos que agocharnos detrás de signos e ritos. Se os usamos, que sexan vivos, que sexan nosos.
Non precisamos aprender unha linguaxe para falar con Deus, porque Deus usa a nosa linguaxe!
A linguaxe de Falar con Deus:
ResponderEliminarY mi texto favorito decía así:
"Todos los días cuando rezo,
puedo hablar con Dios de lo que no marcha bien,
del sufrimiento de los enfermos,
de las crueldades
las injusticias.
Muchas veces, esto me ayuda a pensar
y descubro lo que yo puedo hacer para que las cosas vayan un poco mejor.
Tengo derecho a gritarle a Dios mi sufrimiento,
tengo derecho a quejarme,
tengo derecho a llorar,
tengo derecho a decirle a Dios que no quiero aceptar lo que me sucede,
cuando lo que me sucede es demasiado terrible,
demasiado injusto.
Es una manera como otra cualquiera de rezar.
En la Biblia , se ve a muchas personas que rezaron así
En esos momentos, Dios está muy cerca de mi,
más cerca que nunca.
El comprende que yo me queje,
que esté desanimado,
que me rebele.
Y me da fuerzas para que yo sea un poco más fuerte,
para que pueda seguir viviendo,
para que no me quede con los brazos cruzados"
Sabes Porto, ya no me siento tan sola...